Taganga, Cartagena, San José, Tortuguero, Cahuita, Puerto Viejo, Montezuma

 
 

Iedereen (nogmaals) een heel goed 2008 toegewenst!!!


Taganga
Dit kleine kustdorpje ligt 10 stadsbusminuten van Santa Marta verwijderd, dus lekker dichtbij, maar tegelijkertijd toch een 'andere wereld'.
Geen verharde wegen, drukte en oplettendheid, maar heerlijk relaxed tussen de locals en helaas... backpackers.
Alhier ga ik verder met waar ik blij van wordt.
Met een bootje vaar ik naar 'Playa Grande', alwaar ik mijn handoekje uitrol over de strandstoel, een overheerlijke verse jugo bestel en Ivete Sangalo op mijn I-Pod aanzet om zo te genieten van deze uber-zonmomenten.
Ik zit aan de kust dus elke dag sluit ik waardig af met een lekker garnalen gerecht.
Naast deze staat van complete relaxedheid doe ik natuurlijk ook wat actiefs. Twee dagen gaat om 7.30 de wekker omdat diepzeeduiken op het programma staat.
5 jaar geleden heb ik ooit mijn PADI-diploma gehaald, dus hoog tijd om te kijken of ik het nog steeds kan.
Na een behoorlijk korte opvriscursus is het meteen tijd voor de eerste duik. Het zicht is redelijk en voor ik het weet zitten we op 18m diepte om vrolijk gekleurde visjes voorbij te zien zwemmen. Een paar uur later is het tijd voor duik II en ook dan zit ik voor ongeveer een half uur onder water.
De volgende dag gaan we naar een andere plek alwaar het zicht veel beter is, dus dat maakt duik III en IV de beste.
Vanessa, mijn Duitse duik-buddy, schijnt tegelijkertijd ook mijn instructrice te zijn, maar nadat ze vergeet mijn duikbril mee te nemen maar wel twee verschillende maten flippers klaarlegt, te weinig lood om mijn middel doet en onder water in ene afhaakt besluit ik haar snel in te ruilen voor een stoere Bogotiaanse.
Als bijbaantje werkt laatstgenoemde in het nabijgelegen zee-aquarium dus na de duiken krijg ik van haar aldaar nog even een leuke prive-rondleiding.


 

Cartagena
Als we de stad inrijden is het een stad zoals meerdere, maar als we binnen de stadsmuren geraken (jawel, in Cartagena staat na een paar honderd jaar de stadsmuur grotendeels nog overeind) is duidelijk waarom deze stad volgens alle reisgidsen een der mooiste steden van Zuid-Amerika is.
Het lijkt wel alsof je een openluchtmuseum betreed. De gedateerde huizen zijn in goede staat, het is er schoon, levendigheid alom, pleinen te over en de diverse kerken zijn prachtig verlicht.
We nemen een hotel in het hart van het centrum en gaan direct op pad om te genieten van de city at night. Vrijwel alle steden in Zuid-Amerika hebben een plattegrond als een dambord; dus quadras, quadras en nog eens quadras. Hier hebben alle straten een straatnaam en ze lopen kriskras door elkaar, dus alles doet nog pittoresker aan.
Voor de kust van Cartagena liggen er allemaal kleine eilandjes die te bezoeken zijn. Op dag II nemen we de boot naar een van deze eilandjes, alwaar het water enorm helder is dus een uitgelezen kans om te snorkelen.
Het koraal is helaas behoorlijk beschadigd maar gelukkig zien we (wederom) genoeg leuke visjes voorbijkomen.
Daarna ligt er een tropische visverassing op mijn bord. Nemo kijkt me nog half aan, een fenomeen waar ik niet heel blij van wordt, maar ja, de lunchkaart geeft geen andere keuze dus uiteindelijk besluit ik om toch maar mijn mes en vork in Nemo te zetten. Een goede beslissing, hij smaakt goed.
Plaza Santo Domingo mag niet onvermeld blijven. Hier belandden op de een of andere manier vrij onverwacht tijdens onze zoektocht naar een restaurant. Er heerst een sfeer die zich moeilijk laat beschrijven, maar geloof me, tezamen met een hapje & drankje is het er prachtig. Als ik mijn verslag(en) teruglees kom ik erachter dat ik eigenlijk het meest vrolijk wordt van lekker eten in een goede omgeving. Ieder z´n ding.
 

 

 




San José (Costa Rica)
Vanuit Cartagena/Colombia kun je via land (alhoewel, moeras is een beter woord) naar Panama/Costa Rica komen maar dat duurt minimaal een week terwijl je je bevindt in een FARC-gebied....
Gelukkig waren we hier thuis al achter gekomen dus we verlaten Colombia al vliegend. Een paar uur later zijn we in San José, hoofdstad van Costa Rica.
Al na een paar uur zijn we klaar in deze stad. Hier valt werkelijk echt niks te beleven of te zien, dus snel op naar Parque Nacional Tortuguero.

Tortuguero
Oke, laat ik eerlijk zijn, bij mij in eerste instantie bekend omdat Chris Zegers hier nogal lovend over was en aangezien Chris de orde der dingen is....
Tortuguero dus, je kunt een kant-en-klare trip vanuit San José boeken, maar 'avonturiers'  als we zijn gaan wij natuurlijk met het openbaar vervoer op weg naar dit dorpje dat middenin 'the wettest of all rainforest' ligt.
Na een paar uur bussen stappen we over op een boot, de enige manier om er te komen en bij aankomst is duidelijk waarom, veel huizen staan op palen omdat het ´land´ eronder drassig moeras is.
En ja, het is er nat. De regen komt echt met bakken uit de hemel dus we kopen meteen Jenny, size M, het model regenponcho waar we de komende dagen erg veel plezier aan beleven.



De volgende dag gaat de wekker om 5.00 want dan is er de kanotocht in het omliggende gebied. In deze vroegte peddelen we wat raak en al snel zien we veel vrolijk gekleurde vogels en krijsende apen in de bomen. Omdat we ongemotoriseerd varen (in tegenstelling tot de talloze gemotoriseerde boten om ons heen) kunnen we iets meer de 'binnenwateren' in, zodat we ook een kaaiman en een boa constrictor zien.
 


's middags maken Mike, Jenny en ik nog een wandeling in het nabijgelegen park. Laarzen zijn verplicht want ook hier is het zo nat en drassig als ik weet niet wat.
Kerst in Tortuguero. Gelukkig lukt het ons dit keer wel (in tegenstelling tot kerst '06) een restaurant te vinden zodat we als kerstmaal kunnen genieten van kip op z'n Carribisch. Als we tijdens dit etentje van een Amerikaan nog een kerstknuffel kado krijgen is het feest compleet. 2e Kerstdag trakteren we onszelf op een welverdiende massage op het strand.


 
Cahuita
Het is dus nogal nat in Tortuguero, daarom besluiten we snel naar Cahuita te gaan. Ondanks dat deze kustplaats zich eveneens aan de Carribische kust bevindt, verwachten we hier toch beter weer aan te treffen. De ´aankomstdag´ is het mooi weer, alleen de dag erop wederom behoorlijk regenachtig. Volgens Mike zijn we geen backpackers (helemaal mee eens, dat zou associëren met types die huis en haard verlaten omdat ze geen hebben en er een sport van maken zo goedkoop mogelijk zo lang mogelijk te (over)leven in den vreemde), maar ´sunchasers´. Sunchasers, haha; hier kan ik me goed in vinden dus dan rijst de grote vraag waar nu naartoe te gaan.
We besluiten naar ´de andere kant´ van Costa Rica te gaan, alwaar er wel volop zon is, maar niet nadat we ook het nabijgelegen Puerto Viejo hebben verblijd met een bezoekje.

Puerto Viejo
In deze stad wil ik mijn foto´s "even" op een cd´tje laten branden. Bij geheugenkaart II gaat het echter op de een of andere manier mis met de niet zo handig uitziende dame achter het beeldscherm. Foto´s weg. Lekker dan. Alles mag kwijtraken of gestolen worden, maar foto´s....
Morgen kan ik opnieuw langskomen. In alle vroegte. Bij Noble. Want Noble is een handige man. Heeft verstand van computers. Om 8.00 klop ik aan bij het kantoortje maar geen Noble. Lekker, Nobel. Even ontbijten en later maar weer een poging wagen. Het kantoortje is nu wel open en Noble is aanwezig. Hij hoorde me niet. Niettemin wagen we een poging en Noble blijkt inderdaad whizz-kid kwaliteiten te bezitten.
Na uren gepiel vindt hij uiteindelijk op internet een ´recorvery-program´ dat ik thuis kan installeren dus hopelijk krijg ik zo mijn foto´s alsnog terug.
Ondertussen halen we de bus allang niet meer. Buskaarten omruilen mag niet dus vlak voor vertrek (van de desbetreffende bus) sta ik als een ware straatverkoper onze buskaarten te slijten.
De tweede bus halen we ook niet terwijl ik hier ook al kaarten voor had gekocht, dus drie uur later mag ik nogmaals mijn verkoop-kwaliteiten vertonen, gelukkig wederom met succes.

Montezuma
Costa Rica is niet heel groot, dus 9 reisuren later zitten we in Montezuma, aan de andere kant en zonovergoten.
Het is ondertussen de 31ste dus alhier zullen we het nieuwe jaar inluiden. Oliebollen en vuurwerk zijn niet te koop, een fles champagne gelukkig wel. Om 17.00 bellen we met het thuisfront om hen alvast een goed 2008 toe te wensen. Wij zijn 7 uur later aan de beurt. Op straat heeft een DJ zijn boxen neergezet en langzaamaan wordt het drukker. Nog 3 uur.
De enig nog geopende lokale buurtsuper draait overuren; de flesjes Imperial (hét biermerk van Costa Rica, red.) zijn niet aan te slepen. Nog 2 uur.
De muziek gaat langzaamaan harder. Nog 1 uur.
Vooraan dansen een paar debiele toeristen werkelijk als een malloot. Ja hoor, het blijken landgenoten te zijn....très, dos, uno....feliz año!
Champagne wordt ontkurkt en naar goed gebruik belandt de helft van de inhoud al spuitend op de mensen om ons heen.
Het is een gezellig gebeuren maar, eerlijk is eerlijk, het kakt nogal snel in. We blijven natuurlijk nog een tijdje, maar uiteindelijk zijn we eerder dan verwacht weer terug in ons hotel.

Momenteel zitten we wederom in San José, alwaar Rick (broer van Mike, red.) zich bij ons zal voegen voor de overige 4 weken

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer