Salta (2x), Humahuaca, Rosario, Mar del Plata

 

Salta
Plaats in het uiterste noorden, alwaar de samensmelting met Mike plaatsvindt. Hartstikke leuk om hem weer te zien en zijn Cordoba-belevenissen aan te horen. Als je aldaar 2 weken blijft hangen heb je het gewoon enorm naar je zin gehad! Maar goed, nu is het tijd voor de tijd die nog komen gaat, de nog overgebleven 3 weken moeten immers goed besteed worden en dan mag je blij zijn dat je in Salta bent.
Je zit hier dus bijna in Bolivia en dat is al goed te merken als je over straat loopt. Lastig uit te leggen, maar alles doet anders aan dan waar we tot nu toe geweest zijn. De mensen (donkerder), de winkels (nog goedkoper), de architectuur.
We bekijken dan ook mooie koloniale kerken en doen ons te goed aan de plaatstelijke specialiteit: humitas.
Voor 0,75 eurocent krijg je een lekker ´prutje´ van mais, aardappel, groente en nog een aantal slecht te ontleden ingrediënten, die tezamen gestoofd in een maisblad worden opgediend.
Tot dan toe helaas nergens anders gezien, want het smaakt overheerlijk.
Globetrotter Mike doet zich zelfs te goed aan lama. Of hij nu van te voren wist wat ie bestelde is me niet helemaal duidelijk (hemzelf volgens mij ook niet), maar de man die in Praag een Snicker bestelde omdat de lunchkaart hem niet kon bekoren (of hoe was het ook alweer) geniet nu met volle teugen van lama: een mooi staaltje van integreren.
Nog blijer (tegen het wilde aan, gelukkig ben ik er om hem in toom te houden) wordt Mike van pandaria´s (bakkerijen). Als een ware pro en met glimlach van oor tot oor worden vele medioluna´s (halve maan, ofwel croissants), puddingbroodjes en ander deegwaar besteld. In het Spaans, want die taal heeft onze autodicact zichzelf behoorlijk goed meester gemaakt. Waar ik nog steeds niet verder kom dan de basic basics, (heeft ook z´n charmes) praat hij al een aardig potje weg. Is nu ook een beetje duidelijk met wie ik op stap ben ;-)

 

Salta ligt aan onze voeten als we vanaf een bergtop een mooi uitzicht over de stad hebben. De weg hiernaartoe laat zich het best omschrijven als het Koninginnedag-gevoel. Het is een gezellige drukte van belang bij vele stalletjes waar van alles en nog wat verkocht wordt. Souvenirs, gekopieerde CD´s (eindelijk!), pancho's (hot-dogs), kleding, prullaria, etc, etc.
Mijn hart kan ik echter helemaal ophalen bij de Mercado Central. Dat Argentinië een vleesland is mag ondertussen duidelijk zijn, maar waar we nu zijn terechtgekomen!
Op deze markt worden de koeien en varkens nog net niet voor het oog geslacht, maar vrijwel hele exemplaren worden alhier wel uitgebeend en versneden.
Verser dan vers (alhoewel de geur iets anders doet vermoeden) gaan stukken waar je u tegen zegt in de boodschappentas. Een normale, dagelijkse gewoonte waar ik (zeker met mijn slagers-verleden) eigenlijk de hele dag naar zou kunnen kijken.

Nadat we ´s avonds ook nog de lokale, folklorische peña muziek hebben mogen aanschouwen, verlaten we ´La Linda´ (´de schone´, bijnaam van Salta red.) om nog meer down under te gaan in het Quebrada de Humahuaca gebergte.



Humahuaca
Een klein bergdorpje temidden van de Quebrada de Humahuaca, een gebergte behorend tot, wederom, de Andes en onlangs op de World Heritage List bijgevoegd. De busrit hier naartoe beloofd al veel goeds. Als we uit het raam kijken flitsen de prachtig, gekleurde bergen, piepkleine dorpjes en torenhoge cactussen voorbij.


Als we in Humahuaca (4000m boven zeeniveau, met als direct gevolg een constante kortademigheid) aankomen is het echt helemaal alsof we in een ander land zijn terechtgekomen; met name als je kijkt naar de Boliviaans/Indiaanse locals. En als je door de straatjes loopt denk je dat je in het decor van The Motorcycle Diaries bent terechtgekomen. Waar we nu zijn voelt als het échte Zuid-Amerika, hoe ver staat deze plaats van de rest van Argentinie vandaan.

We boeken een tour om nog meer van de omgeving te bekijken. Het blijkt dat we de enige zijn, dus met privé-chauffeur op stap passeren we de steenbokskeerkring (zie foto)

 


en in de dorpjes komen we meestal uit op de centrale pleinen met de handicraft-market. Want, uithoek of niet, ook hier blijkt het toerisme een belangrijke inkomstenbron. Ondertussen maken we natuurlijk veel stops, om het mooie gebergte op de gevoelige plaat vast te leggen.
De auto waar we in reden deed al moeilijk toen we opgehaald werden, maar op de terugweg begeeft ie het dan echt. Dus er zit weinig anders op dan een aardig stuk te lopen naar het eerste de beste stadje, om vanuit daar met de taxi naar het hostel terug te keren.

Humahuaca staat in Argentinië ook bekend om haar carnaval, maar tegen eerdere informatie in blijkt dit beroemde feest in Humahuaca helaas een week later te beginnen. Daarom gaan we ´terug´ naar Salta. Die kant moeten we toch op en daar staat carnaval sowieso op het programma.

 

Salta II
Om in de sfeer te komen gaan  we met een typisch Heemskerkse Feestweek maaltijd (p.p. 1 hotdog en een zak patat) in de maag, op pad. Aangekomen rond 0.00 blijkt het al een drukte van belang. Aan weerszijden van de straat staan mensen rijen dik te kijken naar de bontgekleurde stoet die voorbij trekt.
Elke ´club´ heeft zijn eigen muziek en mooi uitgedoste chica´s (soms chico´s, hmmm) dansen hierop alsof hun leven ervan af hangt. Natuurlijk, het is geen Rio, maar niettemin is het genieten van die vrolijke optredens.

Wat misschien tot Argentijnse (carnavals)traditie bestempeld kan worden, zijn de honderden schuimspuiten die verkocht worden. Denk aan Gilettebussen 2x zo groot, met een bereik van ongeveer 5 meter. We zien dan ook al een flink aantal mensen schuimnat rondlopen. Niet willend dat zoiets ons overkomt kopen we ook twee spuiten, maar na vijf minuten blijkt al snel dat dit als een lap rouge werkt.
Misschien te kinderachtig voor woorden, maar het mag duidelijk zijn hoe dit verder afloopt. Een half uur later staan we (geliefd doelwit als we zijn met de stempel ´toerist´ op ons voorhoofd) vrolijk spuitend in de straten van Salta. Schuim/blauwbekkend keren we na een paar uur huiswaarts voor een kledingwissel. Zó aankomen in de uitgaansstraat verderop kan natuurlijk niet. Gelukkig ook maar, want zaterdag 10 februari mag nu al de boeken in gaan als ´beste stapavond 2007´.

Er heerst een heel aangename sfeer en het is gezellig druk, temidden van de mooiste chica´s van Argentinië. De vele restobars maken het moeilijk kiezen, maar uiteindelijk belandden we ergens alwaar we pogen een dansje ´cumbia´ mee te doen en drinken we vele Salta´s Salta (lokale biertrots, red.) tot de boel helaas moet sluiten…

 

Rosario
Na lang gewikt en gewogen te hebben of we toch niet de ´overstap´ naar Bolivia´s zoutmeren moeten maken, beslissen we uiteindelijk dat Rosario, geboortestad van Che Guevara, onze volgende bestemming is.

 

We bekijken en beklimmen het monument van de Argentijnse vlag (eveneens te zien op de acherkant van het 10 Arg. Peso bankbiljet, red.) en we mogen, tot grote blijdschap van Mike, wat plaatjes schieten van het lokale voetbalstadion.
Helaas is er ook regen, alhoewel: dat biedt ons natuurlijk een prima mogelijkheid om naar Alto´s Rosario Shopping te gaan, alwaar onze koopdrift tot uiting komt.
De fijne prijzen maken het ons behoorlijk aantrekkelijk en we gaan bijna terug naar Nederland, dus met het een en ander aan kleding en behoorlijk veel CD´s (de teller staat nu op 25) keren we moe maar voldaan terug naar ons hotel. Hotel ja, want voorlopig hebben we wel genoeg van die hostels met die verlepte backpackers.
Alhoewel, Hotel Bahia te Rosario blijkt ook niet je van het want er is heel stiekem wat geld gestolen. Blij dat mijn I-Pod, foto-cd´s en andere waardevolle spullen niet gejat zijn, maar verbaasd over de sluwheid van de dief (alleen Euro´s werden meegenomen, (een deel van) de Argentijnse peso´s niet…?!!) reizen we 10 busuren door naar de volgende bestemming, het knotsgekke Mar del Plata.


 

Mar del Plata
Dat het druk zou zijn in deze kustplaats wisten we al toen we ervoor kozen hier naartoe te gaan (´bij een Argentinië-reis moet je ook dit gezien hebben´ luidt het credo), maar zo´n gekkenhuis!
Mar del Plata is voor ons al snel poppenkast–city, met niet alleen op élke straathoek theaters, maar ook ontelbare hotels aan met neon verlichte vierbaanswegen. Restaurants lijken meer op sportzalen, alwaar de bestelling niet wordt opgeschreven, maar probleemloos door de ober  wordt onthouden (profesionales!).

Ondanks het slechte weer (helaas is er veel regen als wij er zijn) laat de strandgekte zich het best vergelijken (en zich misschien wel overtreffen) met Scheveningen.
De vrijdagavond maakt gelukkig veel goed door de aanwezigheid van een aantal locals en studentes van de Argentijnse PABO. De sfeerimpressie:


 

Momenteel zitten we in Tandil (middelgrote Gaucho-plaats) en we maken ons op voor Buenos Aires. Daar zullen we deze fantastische trip hopelijk/ongetwijfeld met verve afsluiten.
Maandag a.s. gaat het vliegtuig en met een flinke tussenstop te Washington is Heemskerk/Beverwijk alweer in zicht.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer