Rio de Janeiro, Foz do Iguacu

Rio de Janeiro

Om in de sfeer te komen knalt Duran Duran´s Rio  door de I-Pod Nano als we vanuit huidige hoofdstad Brasilia naar voormalig hoofdstad Rio de Janeiro afreizen.

Na een kleine twee maanden is het zover, het bezoek staat voor de deur. We blijven een week en willen geen tijd verspillen; een wens die werkelijkheid wordt als we direct na aankomst in ons hostel de bus kunnen pakken om de wedstrijd Fluminense-Juventude kunnen bekijken.
In de knallende zon genieten vanaf een sta-tribune van een geinige wedstrijd.
Lang niet zo legendarisch als de vorige, maar evengoed een prima aftrap voor de komende dagen.

Als altijd sterk spelende linksback bekijken we vanzelfsprekend het Maracana-stadion (grootste voetbalstadion ter wereld), en kus ik de voetstappen van Pele, om op die manier nog sterker op de Nederlandse voetbalvelden te verschijnen.

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag is het tijd om Cristo Redentor gedag te zeggen. Deze aimabele man waakt over Rio alsof het z´n achtertuin is want vanuit vrijwel elk punt in de stad kun je het beeld aanschouwen.
Als we letterlijk en figuurlijk aan zijn voeten liggen hebben we een fantastisch uitzicht over de stad. Vele malen gefotografeerd en vele malen door vele toeristen bezocht: logisch, want het uitzicht, met de diverse stranden, heuvels en dichtbevolkte woon/werkwijken daartussen, is verbluffend, bijna artificieel. En het mooie is, t.o.v. bijv. Rome of Barcelona, dat je de stad vanaf zo´n enorme hoogte kunt bekijken. De hoogste wolkenkrabber is een lullig flatje en de vliegtuigen ´onder je´ lijken te crashen op het Suikerbrood.



Op de stranden van Rio liggen we niet, nee, als ware Brazilie-gangers ´flaneren´ we over de Copacobana en showen we onze spieren op de rekstokken van het strand van Ipanema.

Dat je in Rio elk moment van de zon moet genieten bewijst dag 5, als de regen met bakken uit de hemel valt. Op zich niet heel erg, want dat geeft ons de gelegenheid om cultuur te snuiven in het Museu de Arte Moderna en een boekje open te slaan in de grootste bibliotheek van Zuid-Amerika, aangezien Jef het plaatje in zijn Berlitz-reisboekje zo mooi vond.
Als slotstuk bezoeken we Curta Cinema, een korte filmfestival. Nasi en The Quiet One heb ik hier nog voor ingezonden, maar werden niet geselecteerd. Na het zien van een progammaonderdeel ben ik blij toe, want van de kwaliteit viel je nu niet bepaald steil achterover.

Naast Rio bezoeken we ook
Niteroi, de stad aan de overkant. Hier is nl. het Museu do Arte Contemporanea gevestigd, (ja, weer eigentijdse kunst, het wordt nog eens wat met me)   wederom een imposant gebouw van ondertussen ´holy´ Niemeyer ( als je na 4 verslagen nog niet weet wie dit is: foei!).
Binnen in dit architecturale hoogstandje tref ik mijn meest favoriete, Braziliaanse, eigentijdse kunstwerk aan: De Koe (zie foto).

 

 


zaterdag 12 december
Een memorabele dag die start met hanggliden. Aanvankelijk zouden we dit huzarenstukje met z´n drieen uitvoeren, maar uiteindelijk reis ik in mijn eentje af naar de 600 meter hoge berg vanwaar je naar beneden daalt.
Mijn hangglide-instructeur legt alles uit maar doet laatste tijd veel aan sociologie/psychologie, whatever. Al snel blijk ik zijn´study-case´ te zijn want terwijl ik me probeer te concentreren op zijn (sumiere) uitleg begint de beste man (uitgebreid) over mijn ´childhood´, familie-achtergrond, keuzes in het leven, etc.
Gelukkig arriveren we snel bij het vertrekplatform.  Zoals afgesproken ren ik eraf om vervolgens meteen en zwieperd naar boven te maken.
I´m like a bird zong Nelly Furtado, en zo is het maar net. Het is een bizarre ervaring om de stranden, het Suikerbrood, de favela´s (sloppenwijken), etc. vanuit dit gezichtspunt te zien.
15 minuten later is het feest helaas alweer over, maar niet getreurd, we gaan naar het Suikerbrood.
Deze highlight bezoeken we, zoals gepland, op een mooie dag omdat de zonsondergang dan geweldig schijnt te zijn. Eerlijk gezegd dacht ik bij mezelf dat we het mooiste uitzicht (vanaf Cristo Redentor) al gezien hadden. Niettemin ga ik vrolijk mee in de kabelbaantjes. James Bond-taferelen laten we achter ons, volwassen als we zijn.
Als we op de top arriveren schijnt de zon nog een beetje achter de wolken, maar langzaam zakt ie naar beneden en laat hij zijn stralen op de stad neerdalen. Inderdaad, Rio is nog veel mooier dan vanaf Cristo Redentor: legal!!!


Op het suikerbrood vliegt de tijd voorbij. We haasten ons naar Copacobana´s nachtmarkt alwaar met name Jef en Mike (gaan de volgende dag naar huis)  flink wat souvenirs inslaan.
Mooiste aankoop vind ik de keuze van Mike om zijn broer een gigantisch grote pollepel te geven. Dit houten, typisch Braziliaanse (?!) kunstwerk is een halve meter lang en met edding-stift wordt er ´Rio de Janeiro´ opgeschreven; hulde!
Natuurlijk sluiten we Rio/Brazilie in stijl af. We gaan naar ´Porcao`en dan weet iedereen genoeg. In dit beste restaurant van
Rio gelden enkel superlatieven. We genieten we van de beste caipirinha´s en zoveel stukken picanha (beste vlees, zeg maar Ossehaas, dan weet jij genoeg, Jas) dat Jelger het zelfs durft te wagen om ´nao picanha, frango (kip), por favor!´ te zeggen. Naast al dit vlees-geweld is de hier genuttigde zalm ook memorabell. Vanzelfsprekend etalen we na afloop de duurste rekening in 2 maanden Brazilie.
Met volle maag belanden we in een of andere discotheek en op klaarlichte dag (uurtje of zeven) nemen we de taxi terug naar ons hostel.

 

Foz do Iguacu

 

In Rio nemen we afscheid van Jef en Mike; Jelger en ik maken ons op voor de busrit naar Brazil´s highlight no. 2; Foz do Iguazu. Misschien onbekender dan de Niagara Falls, maar in cijfers en statistieken wint Foz met gemak (groter, meer water per sec. etc.)
Je kunt de watervallen van twee kanten bekijken en aangezien de rivier tevens de grens is tussen Brazilie en Argentinie heb je de ´Braziliaanse´ en ´Argentijnse´ kant.
Vanaf de Braziliaanse kant hebben we een meer panoramisch zicht op de watervallen. Indrukwekkend, maar ik dacht, eerlijk is eerlijk, dat het nog meer overdonderender zou zijn.
Gelukkig maakt de Argentijnse kant alles goed. We boeken een boottocht en met hoge snelheid varen we de tegen de stroming in richting de watervallen. Ik voel met net een Greenpeace-actievoerder; helemaal als we met boot en al onder de watervallen doorvaren. Genieten!
Als we uitstappen kunnen we de watervallen van dichterbij bekijken, waarbij je (nog meer) wordt doordrongen van de pracht ervan.

 

 

 

 

 

In Foz do Iguacu bezoeken we ook nog de Itaipu-dam. Feiten als ´Grootste dam ter wereld´, `Er is zoveel staal gebruikt dat je er 330 Eifeltorens van kunt maken´ en ´Door American Society of Civil Engineers Forbes uitgeroepen tot een der 7 moderne wereldwonderen´zijn indrukwekkender dan de dam zelf.



Maar goed, misschien was ik al met mijn gedachte bij de komende dagen; alleen op reis in Brazilie.

(WAARSCHUWING: volgend stukje proza is niet echt een reisverslag maar was meer therapie voor ondergetekende (serieus).
Om deze reden kan het als overbodig bestempeld worden. Niettemin deel ik toch deze uiteenzetting daar het 24-uur van mijn Brazilie-tijd in beslag nam; en dat is vele malen meer dan welke bezienswaardigheid dan ook).

HET PASPOORT-MYSTERIE

Dan Brown schreef het Bernini-mysterie, Jef is inspiratiebron van het Panini-mysterie en sinds
Campo Grande heb ik mijn eigen paspoort-mysterie.

Vrijdag 9 december, 14.00
afscheid nemen van Jelger. ´Time flies when you´re having fun´

15.00
Als kersverse Lonely Traveler stap ik in de bus naar Campo Grande, met een geplande overstap 2 uur later.

16.00
ik krijg zomaar stickers in mijn hand gedrukt. Ik draai het velletje om en kijk naar Jezus in diverse poses.

16.05
een man, wilde handbewegingen makend, stapt op me af. Het blijkt dat ik ze mag kopen. Slechts RS 1,-.
Hij blijkt doof te zijn maar ik bedank vriendelijk.

 

16.38
In de halflege bus gaat mr. Dove achter me zitten. Ik val in slaap.

 

17.00
Zoals gepland overstappen, alleen…. paspoort weg!!!! Als een gek gooi ik mijn tas ondersteboven. Maar zowel in de Lonely Planet Brazil, Trotter-Brazilie, De Passievrucht, reisdagboekje, Wat & Hoe in het Braziliaans, bewaarmap áls Het Panini Mysterie (inderdaad, de brugklastas is er niks bij): geen paspoort.
Ik kijk onder, naast, tussen en op de stoel. Geen paspoort. ´Merde!´ (Portugees?!!) roep ik. ´Vamos´ roepen drie zeer ongeduldige buschauffeurs.
Mr. Dove werpt ook nog een blik op de grond. Ziet ook niks. Nou ja, dat was te verwachten.

17.10
Met een kleine vertraging vertrekt de bus naar
Campo Grande, terwijl ik diep, diep in gedachten verzonken ben. Waar is mijn paspoort? Die vraag dreunt werkelijk duizenden keren door mijn hoofd.
Mr. Dove zal toch niet…?!

17.20
Als ik achter in de bus water haal vragen andere passagiers wat eraan de hand was. Ik zeg (lees: beeld uit) dat ik mijn paspoort kwijt ben. Ik vraag of ik gerold ben. Gemormel.

18.00
Mr. Dove zoekt contact met me. Verteld (lees: beeld uit) over zijn werk, vrouw en het feit dat hij als dove gratis mag reizen.
Hij ziet mijn I-Pod en wil luisteren. Wat blijkt, hij humpt mee met Ivete Sangalo´s hit. Toch niet doof? Toch geen ´amigo´ maar een wolf in schaapskleren? Ik weet het gewoon echt niet meer. Morgen maar aangifte doen.

 

7.15
Aankomst in
Campo Grande na een zeer, zeer onrustige nacht. Op de een of andere manier verdenk ik mr. Dove van diefstal. Terwijl hij 5 foto´s van ons neemt lach ik als een boer met kiespijn.

10.15
Na 3 uur wachten krijg ik van de hostel-eigenaar de beloofde rit naar het vliegveld, alwaar ik bij de politie mijn verhaal vertel. Niet over de dove, maar over een lange, drukke rij bij een wegrestaurant. Lijkt me beter.

10.45
Ik heb een nood-paspoort nodig en bel de ambassade. Ze nemen niet op; het blijkt weekend te zijn.

17.00
Vol zelfmedelijden ga ik als laatste redmiddel naar de toeristen-info en ik vraag of ze met de busmaatschappij willen bellen. De suffe, schele dame kijkt me glazig aan maar waagt toch een poging.
Niettemin
kan ik haar 5 minuten later wel 1000x zoenen want: mijn paspoort is gevonden!!
Of het nu in de bus, bij het overstap station, of bij mr. Dove thuis is, Ik weet het echt niet, maar hij is boven water en ze sturen hem op.
Intens gelukkig dat er nog zoveel rechtvaardigheid in de wereld bestaat ga ik de komende dagen heerlijk relaxed naar het Pantanal.

4 dagen later
De Braziliaanse postbodes doen zijn werk naar behoren want ik scheur de envelop open en voila, paspoort terug!


(aangifte)


Het Pantanal ligt ondertussen ook alweer achter me; een toptijd waar ik de volgende keer over ga schrijven want nu zit ik echt al veels te lang achter de computer.
Ik heb het in ieder geval prima naar mijn zin zo in mijn eentje, alhoewel je daar bij ´Backpackers´ in
Florianopolis niet echt van kunt spreken.

Tchau!



Rogier

 

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer