Puerto Natales/Torres del Paine (Chili), El Calafate, El Chalten, Puerto Madryn

 

 

 

Puerto Natales / Parque National Torres del Paine
Nadat ik en passant in Ushuaia mijn pinpas uit de geldautomaat vergeet te halen (precies een jaar geleden verloor ik mijn paspoort, een vervelende traditie) komen we aan in Puerto Natales, Chili.
Deze stad is dé uitvalsbasis voor ´Parque Nacional Torres del Paine´, volgens zowel Lonely Planet, Footprint, Trotter als Floortje Dessing hét ´trekking-walhalla´ van Zuid-Amerika. Echt wat voor ons dus, getuige het feit dat we al onze equipment (van tent tot slaapzak, van matje tot kookpannetje, van schoenen tot zelfs, jawel, backpack –ik laat de mijne niet vies worden!-) bij elkaar huren. De Zwitserse dame van All Patagonia Adventure zegt het niet, maar haar constant aanwezige glimlach verklapt veel. En nee, een gids is echt niet nodig, jongens.
4 dagen flink aan de wandel dus, met overnachtingen in het park zelf. In een tent bij 5 graden. Echt wat voor ons, dus.

De eerste dag kiezen we de route naar de Torres del Paine. Deze twee bergtoppen (en naamgever van het park) mogen we natuurlijk niet missen. Ik ben direct al blij dat ik bergschoenen heb gehuurd want de weg ernaar toe is steil en vol met stuifzand.
Het park staat erom bekend dat het 4 seizoenen binnen een dag, dan wel binnen een uur kan hebben, hetgeen we merken, want na de ´stuifzand-beklimming´ lopen we op de bergpas, alwaar het hard waait en de regen langzamerhand uit de lucht begint te vallen. Stuifzand verandert in modder.We houden een kleine pauze om ons klaar te maken voor het laatste stuk: klauteren over bergstenen. En dan, na 4 a 5 uur wandelen, klimmen en klauteren achter de rug te hebben staan we aan de voet van de Torres. Alleen… de bergtoppen zijn verstopt onder de wolken en het begint te sneeuwen.

We wachten nog een half uur, maar vervolgens besluiten we om toch echt maar weer ´naar beneden´ te gaan. In het donker lopen is al helemaal geen pretje en warmer wordt het er ook niet op.


Verbijsterd door het feit dat ons zoveel onrecht is aangedaan komen we moe en niet voldaan aan bij onze tent, alwaar we een uiterst primitieve pasta maaltijd in elkaar flanzen. ´Normaal´ niet echt te eten (ja, zelfs een pasta-maal) maar nu smaakt alles goed. Het is 21.30 en we gaan slapen.

Als we wakker worden blijkt de twee persoonstent (twee persoons is de grote vraag, we passen er nauwelijks in, de tassen staan half buiten, red.) gelekt te hebben ofzo (hoe dan ook, mijn voeten zijn nat), maar gelukkig schijnt de zon, waardoor alles redelijk snel droog is.  Mike heeft niet geslapen, Rogier een beetje. We maken ons, half in ons onderbewustzijn, klaar voor tocht #2, mét backpack, naar onze volgende camping.

Deze route van ongeveer 20KM is heel wat vlakker en we zien voornamelijk de zon, dus beter gemutst dan gisteren volbrengen hem. We raken echter wel door onze eet-voorraad heen, dus onderweg kopen we de eerste levensbehoeften (water en brood) tegen prijzen waar je u tegen zegt. Je moet wat. Je moet wat is ook wat we denken als we aankomen op de ´camping´. Enkel de aanwezigheid van een W.C. geeft aan dat we zijn aangekomen bij ´Campamento Italiano´. We hebben het ijskoud en bij het opzetten breekt een stok. Een toevallig passerende ´boswachter´ kan ons niet verder helpen en nadat we geprobeerd hebben om de tent zonder die stok op te zetten, blijkt onze ´buurman´ soulaas te bieden. Hij heeft ´duck-tape´ dus met geducktapete stok en een hele rits zwerfkeien om onze buitentent (ons krijgen ze geen tweede keer) maken we ons, wederom na eenzelfde pasta-maal, klaar voor de nacht.
Dag #3 worden we wakker door de regen die op de tent valt. Nu is het echt niet leuk meer. Het blijft alsmaar regenen en op weg naar viewpoint #2 blijkt de hele lucht weer ´dicht´ te zitten.
Het is mooi geweest en we besluiten een dag eerder terug te keren. Zeiknat pakken we de tent in en we wandelen wederom een kleine 20KM om naar een basecamp te gaan, vanwaar je de bus terug naar Puerto Natales kunt pakken.

´s Avonds om 22.00 zijn we weer ´thuis´. Met onze ´trekkers´-kleding nog aan betreden we het eerste de beste restaurant. Het lamsvlees wat we voorgeschoteld krijgen smaakt werkelijk als een van de beste maaltijden ooit.

Oudjaarsdag komen we bij van de Torres del Paine-perikelen. We besluiten om bij het hospedaje de uren af te tellen en daarvoor lekker uit eten te gaan. De wijn en piscola (Chileens drankje met cola) vloeit rijkelijk en er wordt wat gepraat met een Engelse moeder en zoon, Argentijnse gids en Canadees stel.
Voor we het erg in hebben is het 0.00u. We toosten met cider en 12 druiven (naar goed Chileens gebruik, brengt geluk voor de komende 12 maanden), terwijl Victor (werknemer bij hospedaje van ongeveer onze leeftijd, red.) ons belooft te gidsen door het ´rijke´ Puero Natales nachtleven.
Deze taak neemt hij met verve op zich, want we mogen instappen in een ´American Van´ waar B.A. Baracus jaloers op zou zijn. En zo kan het gebeuren dat we in deze bak al ´pimpend´ door de straten rijden, terwijl we verschillende toko´s aandoen. Oud & Nieuw was….laat ik het zo zeggen, we kunnen de ´volgende ochtend om 8.30u´ direct met backpack en al aansluiten in de rij voor vertrek van onze bus naar El Calafate.

 

 

El Calafate
Deze ´stad´ ligt werkelijk in the middle of nowhere. Toch is het zeer toeristisch omdat de Perito Moreno gletsjer vlakbij is. Deze, nog ´werkende´ gletsjer met

indrukwekkende afmetingen (45 km lang en 50-55m hoog) is werkelijk een natuur-attractie op zich.
Pas als je er mens(en) naast ziet staan,

 

zie je hoe inmens groot hij is. De gletsjer beweegt nog, en dat maakt het helemaal mooi. Af en toe vallen er hierdoor nl. ijsschotsen het water in, hetgeen gepaard gaat met een donderend geluid.
Je kunt ook een wandeling maken op deze gletsjer, maar de lieftallige dame van ons hostel raad ons aan om hiervoor naar het naburige dorpje El Chalten te gaan.

El Chalten

Met de wandelingen van Torres del Paine in ons achterhoofd en in onze benen melden we ons om 6.45. De gids maakt zich direct al grote zorgen. Spijkerbroeken zijn toch wat vreemd en die gympen van mij, dat is toch wel heel onhandig.
Niettemin beginnen we aan de wandeling en hee, ik kan ervan genieten! Het weer is werkelijk prachtig (de gids vertelt dat dit een van de mooiste Patagonië-dagen in zijn gids-loopbaan is) en de wandeling is prima te doen.
Na 3 uur komen we aan in een campement, waar we een ´tuigje´ (later voor het ijsklimmen) omkrijgen en de ´ice-cramps´ passen, die straks onder onze schoenen gedragen mogen worden.

We steken een rivier met een tokkelbaan over (altijd goed voor het adventure gevoel) en 2 uur later staan we aan de voet van de gletsjer.We krijgen een mini-uitleg hoe op ijs te lopen en luttele momenten daarna is het zover. De eerste meters worden met brede glimlach en hoog
vakantiegevoelmoment beleefd. Wat een feest! Het ijs kraakt onder je voeten en alles om je heen is prachtig. Wit aan de ene kant met prachtige bergen in de achtergrond (gletsjerkant) en woestijnachtig de andere kant (waar we vandaan kwamen). Een hele vreemde combinatie die het alleen nog maar leuker maakt. En wat is de gletsjer groot! Pas als je de wandel-metgezellen verderop ziet lopen, merk je pas hoe groot hij is.
Dan is het tijd voor een klein stukje ijsklimmen.

De gidsen laten het touw ongeveer 15 meter naar beneden vallen. Vanaf ´beneden´ mogen we omhoog klimmen. Met ice-cramps onder onze voeten en pikhouwelen in de hand. Het lijkt in eerste instantie een vrijwel onmogelijke opgave (90 graden omhoog in een ijswand) maar wonderwel gaat het best gemakkelijk (zelfs met gympen!). Hakkie, takkie met de pikhouwelen en stap, stap met de voeten en je bent weer 2 meter hoger gekomen. Vervolgens even de ´top´ aanraken en dan al abseilend naar beneden!
We maken ons op voor de terugtocht en 13 uur nadat we gestart zijn komen we weer aan bij ons vertrekpunt. We hebben een kleine 30KM afgelegd en positief verbaasd dat we het in onze gringo-outfit gered hebben spreekt de gids zijn complimenten uit. Ik ben ook positief verbaasd want ik heb nog nooit zo van een (ijs)wandeling genoten,
wat een fantastische dag was dit!

 

 

 

Puerto Madryn
Als we aankomen blijkt de thermometer 25 graden aan te geven én er is een schappelijk zandstrand. Wat een heerlijkheid na drie weken Vuurland/Patagonië-kou! Ondanks dat zitten  we niet hiervoor 22 uur in de bus, maar voor een bezoek aan Peninsula Valdes, een nabijgelegen schiereiland waar tal van dieren (orka´s, zeehonden, zeeleeuwen, zeekoeien) te bewonderen zijn.Walvissen ook, maar helaas niet op het moment dat wij er zijn.

Natuurlijk boeken we een tour.
Als de volgende ochtend de bus voorrijdt denken we in de verkeerde te stappen, maar het blijkt toch echt waar. Knauwende Texanen en kwieke 65-plussers zijn deze dag onze metgezellen. En een Fins stel, ook

vermeldenswaard.
De bus zet ons af bij een boot en van hieruit aanschouwen we al onze zeevrienden van zeer dichtbij. Leuk om ze een keer in hun natuurlijke omgeving i.p.v. te Hardewijk te zien. En ja hoor, een zeldzaamheid, maar heeel in de verte zien we wat zwart-wits; de orka´s kunnen ook afgevinkt worden.


Zaterdagavond zijn contacten gelegd met twee locale chica´s. Met hen poolen we wat en zij ´gidsen´ ons naar Punta Tombo, 3 uur rijden met de huurauto (eindelijk weer eens achter het gaspedaal), alwaar we rondlopen tussen een half miljoen pinguins, je stapt bijna op ze! Het is heel leuk om ze van zo dichtbij te zien, met name natuurlijk de jonkies. Van aaien worden ze alleen niet vrolijk, dus dat laten we maar achterwege.
Trouwens, je denkt dat ze op een ijsschots zitten ofzo, maar nee hoor, het is toch echt droog (woestijn)zand waarin ze hun ´holletjes´ graven om eieren te leggen.

Momenteel zitten we in Mendoza (wijnhoofdstad van Argentinie) een van de leukste plaatsen die we tot nu toe aangedaan hebben, dus een uitgebreid verslag volgt zeker nog.
´we decided to split up (Take That, red.), althans, voor ongeveer 2 weken. Ik heb besloten om moeder Tineke en zus Jasmijn op te zoeken in Praia da Pipa, Brazilie. Dus morgen ga ik ´terug´ naar Buenos Aires, om van daaruit naar hen toe te vliegen (6 a 7 uur).
Zeer goede vriend Bart woont aldaar (met Braziliaanse vriendin en zoon) in de buurt, dus hem ga ik ook met een bezoek verblijden.
Mike ´blijft´ in Argentinie en gaat als eerste naar Cordoba, alwaar een ´reunie´ met een Argentijnse vriend op het programma staat.
Rond 5/6 februari zien we elkaar weer, maar waar weten we nog niet.


Tot snel!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer