Pantanal, Florianopolis

Na een (eerst) bus en (daarna) 4WD-rit ben ik aangekomen in het Pantanal, een groots moeraslandschap waar de Benelux met gemak een aantal keren in past.
De eerste twee maanden zijn we alleen maar verlepte backpackers tegengekomen. Een (nazi) Duitser, een corpulente Belg, een snurkende Braziliaanse 60+, het hield te wensen over dus ik hield mijn hart vast voor komend reisgezelschap.
Ik stap in de bus, en... alleen maar superleuke mensen: Ely (Belg), Michelle (N-Zeeland), Pat, Casey, Sebastian en Karin (Can).
Met name met die Belg is het leuk (en natuurlijk makkelijk) praten gedurende de avontuurlijke rit naar ons kampement. Je zit echt 4 uur lang met gezonde spanning in die jeep. Waar komen we terecht? Hoe zal het zijn?
Een combinatie van zonnestralen, papegaaien en krekels wekt me de volgende dag om 6.00, zodat we vervolgens een drie uur durende wandeling kunnen maken.

We bekijken aapjes en mieren-eters, gaan op de foto met alligators

en steken als ware Expeditie Robinson-deelnemers rivieren over met tassen op onze hoofd, terwijl we zelf half wegzakken in de drassige ondergrond.
En als je denkt dat je goed kunt uitrusten/slapen van al die inspanningen: je slaapt in hangmatten dus er is meer sprake van een nachtelijke siesta.
Echter totaal geen reden tot klagen want piranha-vissen staat op het programma. We wandelen naar een meertje en stappen gewapend met bamboe-hengel en runderhart (=aas) het water in. Geen flip-flops? probeer ik nog. Nee, geen flip-flops.
De truc is om een paar keer met het aas in het water te plonsen om het vervolgens een beetje te laten zinken. Als je wat voelt/ziet, moet je de hengel vliegensvlug omhoog halen.
Er komt dus totaal geen dobber aan te pas, en dat maakt deze activiteit veel leuker dan ik van te voren dacht (3 uur naar een dobber staren).Na 3 uur vissen zitten er behoorlijk wat piranha´s op het stokje van onze groep.

Ik vang 1 sardientje.
Ik wist geeneens dat deze vis hier zwom, laat staan, vlees lust maar het is toch echt een feit. Een sardientje in een meer vol piranha´s (en alligators, maar dat wist ik pas later).


De piranha´s en een catfish (weet niet de Ned. naam) worden meegenomen naar het kamp om ´s avonds bij het avondmaal op onze borden te verschijnen. Ik weet nog niet of ik een vorkje piranha meeprik.
Paardrijden is de volgende activiteit, en tevens degene die ik met gezonde angst tegemoet zie. Mijn enige zit-op-een-dier-ervaring is een berg afdalen met een kameel, twee jaar geleden in Egypte. Ik weet niet of het te vergelijken is, maar destijds was dat dusdanig succes dat ik mijn olijke viervoeter al na een kwartier terugggegeven heb. Ik loop die f*** berg wel af, en dat wil heel wat zeggen.

Het paard gaat echter stukken beter. Hij is gelukkig niet mega-groot, luistert goed en

na een uur rijden durf ik zelfs als Cowboy Henkie een kudde koeien op te jagen (lachen!) en kan ik tijdens het rijden genieten van de ondergaande zon.

´s Avonds worden de piranha´s geserveerd. 
Alhoewel ze gefrituurd zijn zie je nog goed dat het om een vis gaat, een gegeven waar ik niet mega-enthousiast van wordt. Niettemin neem ik een hapje en het smaakt best aardig. En yes!, ik ben over de drempel heen dus ik neem ook een stukje catfish en zelfs een stukje rauwe piranha, welke werd opgediend op speciaal verzoek van Canadeze Macau-iaan Pat (Hoe zeg je dat? hij komt oorspronkelijk uit Macau).

Daarna schuiven we aan bij het kampvuur en genieten we van onze zelfbedachte

caipi-orange (cachaca met Fanta, bij gebrek aan limoen).
Er is ondertussen een nieuwe groep aangekomen en met de Ierse Aishley en Marie is het dag voordat ik er erg in heb. Die gezelligheid is tijdens de wandeling een uur later (met cachaca restanten all-over) nog goed voelbaar. Ik doe mijn uiterste best om van de zonsopgang te genieten.
Dezelfde middag verlaten we het Pantanal en dat is precies het goede moment. We hebben alle activiteiten gedaan en het is niet heel erg om de intense hitte (40-45 graden) en honderden muggen gedag te zeggen. Nee, dat overdrijf ik echt niet. Dec-feb. wordt niet voor niets afgeraden in de reisgidsen.
Met zeven uur slaap in drie dagen ga ik totaal gaar de jeep in. Tsjonge jonge, wat was deze vakantie in een vakantie geweldig!

(zoals je ziet, het is heet!!!!)

FLORIANOPOLIS

Op aanraden van Jef en Mike ga ik naar hét Backpackers-hostel. `hier ontmoet je zeker leuke mensen´; een gegeven dat waarheid blijkt te worden met twee Vlaamse zusjes als roommates. ´s Avonds gaan we meteen de gezelligheid opzoeken in de stad. Als volleerde Floripipiaan weet ik ´Cafe Sol´ (wederom dank, heren) uit te brengen, alwaar het een drukke en gezellige boel is.
Verder doe ik hier eigenlijk niet zo heel veel, behalve genieten van de zon (na een maand eindelijk weer strand!) en nagenieten van de Pantanal-belevenissen.

Ondertussen liggen Curitiba (de modelstad van Brasil) en Ilha da Mel alweer achter me. Kerst ben ik redelijk goed doorgekomen want er was slecht nieuws uit Nederland (mijn oma ligt op sterven). Maar he, ik ben net aangekomen in Sao Paulo en ik hoop de komende drie dagen het tegendeel van ´saaie stad´  te kunnen bewijzen.

Ik hoop dat een ieder een fijne Kerst heeft gehad; tot snel!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer