Olinda (Recife), Praia da Pipa, Maceio(Fest), Brasilia

Olinda (Recife)
Na het relaxte eiland Morro vinden we het hoog tijd om weer eens wat cultuur op te snuiven. We bussen 10 uur naar lieflijk, koloniaal Olinda, een klein stadje wat vrijwel tegen miljoenenstad Recife aanligt.
Alle kerken, kathedralen, kloosters en ´cobblestone streets´ liggen op loopafstand van elkaar, dus de hele stad is bekeken in een dag. Gelukkig dus maar dat Recife op taxi-afstand ligt, alwaar de grootste shopping mall van Brazilie uitkomst biedt.
Ware koopdrift kan hier tot uiting komen, iets wat mijn trouwe metgezellen met angst en beven tegemoet zien, daar ik bij hun tot `Impulsaankoop Dorant´gebombardeerd ben. CD´s, T-shirts, DVD´s, snackje, ik schijn teveel te kopen. 


In Recife is het behoorlijk gezellig in Acasa Pub (zie foto) en nuttigen we de maaltijd van ons leven in Churascarria Porcao´s; een avond die vakantiemoment 8 bezorgt en een eetgenot op zich.

Direct bij de entrée van dit behoorlijk luxe restaurant begint het al goed. Een dozijn vriendelijk knikkende obers die je stoel aanschuiven en direct met een sterke-drank trolley aankomen om je bestelling op te nemen.
Maar als de drankjes zijn geserveerd kan het feest pas echt beginnen.
Om de 5 minuten komt een der obers langs met een spies waarop een overheerlijk stuk vlees te vinden is. Aan jou de eer of je een ´slice´ wilt of niet. Zo ja, dan snijdt hij (vanaf het deel van jouw keuze, dus rare, medium of doorbakken) dit aan tafel af.
Het allermooiste is dat deze procedure zich onbeperkt herhaalt, dus je kunt je voorstellen dat dit het eet-paradijs op aarde is:
Obers met zweet op hun voorhoofd om vier hongerige jongemannen te bedienen. Genieten!

Praia da Pipa
In dit kustplaatsje arriveren na een taxirit van 3 uur. Vonden we zelf nogal decadent. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het vrijwel niks scheelde met de bus. Hoe dan ook,  het een drukte van belang, want wat blijkt, 15 november is de ´Dag van de Republiek´ dus alle Brazilianen zelf zijn ook op stap.
Ingeburgerd als we zijn drinken we gezellig een caipirinhaatje mee om de volgende dag weer eens lekker te relaxen op het strand. Er schijnt ook een Dolfijnenbaai te zijn, maar die kunnen wij niet vinden.

Maceio (Fest)
Reisschema´s zijn er voor aangepast, de groep is er door opgesplist en 18, 19 november staan al sinds mensenheugenis in de agenda: vandaag is het dan zover, we reizen af naar Maceio om carnaval te vieren, want je kunt natuurlijk niet terugkomen in Nederland zonder dat festijn meegemaakt te hebben.
Oke, eigenlijk moet Rio natuurlijk plaats van handeling zijn, maar dat is pas in Februari en Maceio´s Maceio´s Fest biedt een goed alternatief. Tenminste, als we Bart (held met 9 maanden Brazilie op de teller, tevens persoon die beter met een Braziliaan dan een Fransman kan praten, zie foto in: ´in de voetsporen van´, red.) mogen geloven.
Grote vraag is natuurlijk of we een kamer (hoe druk zou het zijn?) en T-shirt (om naar binnen te komen) kunnen vinden/kopen, een dag voor het grote gebeuren.
Nou, daar kan ik kort over zijn: geen enkel probleem. Het HI Hostel heeft genoeg plaats en shirts zijn te verkrijgen. We twijfelen (lees: Rogier twijfelt) nog of we voor een ´pista´ (veld) of ´camarote´ (tribune) versie gaan. We kiezen, met de gedachte dat het indoor is,  (nee, niet overdekt, Maceio´s indoor betekent op een soort van festival terrein) voor de eerste want het lijkt ons veilig genoeg.
Als we om 22.00 arriveren is het al een drukte van belang: voor de hekken, met bier voor 1 RS (€0,30) en een grote, blauwe mensenmenigte (kleur van de shirts is blauw, vandaar), maar een uur later gaan de hekken open en klinken de klanken van Chiclete com Banana; Braziliaanse muziekgoden.
Het is een concert (dus van carnaval is steeds minder sprake, maar dat mag de pret én de anekdote niet drukken) en deze man bezorgt de feestende Brazilianen, inclusief 2 Nederlanders, hét Axe-gevoel. Axe, de muziekstijl, die je uitspreekt als asjee.
Na Chiclete komt er nog een optreden en Jelger en ik besluiten helemaal vooraan te staan. Kan nl. makkelijk (iedereen haalt bier) en we zijn er nu toch.
Babado Nova (want zo heet ze) zorgt voor dansbewegingen bij de menigte die we nog kennen uit Porto Seguro, maar die hier iets wilder worden uitgevoerd, waardoor het meer op de Heemskerkse feestweek lijkt. Verloor ik in de biertent 2 x mijn bril en horloge; in Maceio betekende ´leuk meedoen´ tot 2 keer gerold worden, makkelijk doelwit als ik ben (iedereen in korte broek, ik leuk in spijkerbroek). Toch ben ik weer niet zo heel dom al ik eruit zie, want geld zat veilig in mijn schoen, met als gevolg dat de vuile vlegel dief het moet doen met een pakje Nederlandse sportlife (jawel, ik heb ze nog steeds) en een visitekaartje van het hostel.
Na dit optreden besluiten we dat het mooi is geweest. Morgen immers dag 2 Maceiofest.
Eigenlijk is deze dag precies hetzelfde als dag 1, maar weer o zo leuk. Nu worden we echter verwelkomt met Yvette Sangalo. Mijn doel is om van haar ´Sorte Grande´ hét zomernummer van 2006 te maken. Echt een superplaat dus download hem alvast maar, dit wordt hem.
Als de zon opkomt en de klanken van Timbalada langzaam wegsterven is het mooi geweest, Maceio Fest 2005 was onvergetelijk maar gelukkig hebben we de foto´s nog (www.maceiofest.com.br).

Overdag besteed ik mijn tijd nuttig; o.a. door de lokale slager (back to my roots) met een bezoekje te verblijden.

Brasilia
34 uur bussen hebben we ervoor over om ook de hoofdstad op onze reis-CV bij te kunnen schrijven.
Deze bizarre stad bezit veel moderne architectuur, maar wat wil je, de bouw begon in de jaren ´50 op een plek waar ze de eerste bulldozers met helikopters moesten droppen.
De Catedral Metropolitana vind ik de meest opzienbarende landmark (zie foto) en het museum van dhr. Kubitschek (als president min of meer oprichter van de stad) is een van de betere die ik tot nu toe in Brazilie gezien heb.
Verder heb ik veel toiletten bekeken en het plafond van ons mistroostige kamertje, want ik was zowaar twee dagen ziek. Nou ja, beter in Brasilia dan in Rio, de volgende bestemming.

Reisgenoten
We hebben het, ja, ook met elkaar, goed naar onze zin en er zijn behoorlijk veel ´daar had je bij moeten zijn´ anekdotes. Geen bal aan om te mailen, komt niet over. Niettemin wel kleine toewijding aan mijn Brazilie-metgezellen.

Jelger
Zekerheidje om mee te nemen op reis. Lust alles en eet het ook nog eens in recordtijd op. Is daarnaast graag voor de TV te vinden als Braziliaans voetbal wordt uitgezonden, terwijl het strand niet echt aan hem besteed is.
Wil daarnaast, tot groot ongenoegen van ´gaspedaal-generatie´ Rogier, vrijwel alles wandelend doen.
Beste, informatieverschaffende uitspraak:
´3-2!!!´ (luid schreeuwend vanuit onze kamer, nadat Corinthians tegen Fluminense scoorde -lekker belangrijk dus-, terwijl wij allemaal heel ergens anders zitten)
 
Mike
Voor de Brazilianen ´Alemao´(Duitser), voor ons de man die de taal het beste beheerst. Weet zelfs Bodyguards te overtuigen van het feit dat we per ongeluk verkeerde entrée-kaarten gekocht hebben. En of we niet alsnog naar binnen kunnen (Fashion Clube, Salvador). Daarnaast een vervent fan van Halls, de Braziliaanse Vic´s Blue, maar dan te verkrijgen in tien smaken.
Meest gehoorde uitspraak:
´Iedereen heeft zo´n toffe Aziaat, krijgen wij Song (Rogier, red.)´

Jef
Leermeester van mijn Klaverjas-capaciteiten en tevens uniek, want hij kreeg als enige Aids aangeboden in Salvador. Legt het liefst alle afstanden in het vliegtuig af, om samen met Ro (Jelger en Mike: schaduw) van de zon te genieten.
Jef eet (wanneer gaan we nou naar een churrascaria?) en drinkt (wanneer gaan we pils hakken?) tot hij erbij neervalt (bedlegerig in Porto Seguro en Olinda).
Meest bizarre uitspraak nadat we met de buggy na 8 uur rijden vrijwel zonder benzine en een platte band staan:
´Ik had het allang al gezien en gezegd, maar niemand heeft het gehoord’

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer