Montevideo, Colonia, Ushuaia

 

 

M

ontevideo
Je bent in Uruguay, dus dan mag je natuurlijk niet de hoofdstad overslaan. In Montevideo

wandelen we op de diverse “plaza’s” en komen uiteindelijk uit bij Mercado del Puerto, een overdekte markt, alwaar we vis, groente en fruit verwachten tegen te komen. Niets is minder waar als blijkt dat een geur van drank –en eetgelach ons verwelkomt. Grote stukken vlees worden gegrild op de bbq en de kurken van de medio y medio (een soort mousserende sangria) schieten ons om de oren. Echt grappig om hier als buitenstaander een kijkje te nemen. Gelukkig kan ik op een straatmarkt verderop wél mijn impuls-aankooplust botvieren. Jawel, sinds 16 december mag ik me eigenaar noemen van een officieel Uruguaans nummerbord.

Een diepte-interview voor de camera’s van Montevideo TV (of zoiets) vereeuwigd onze aanwezigheid tijdens het Uruguayaanse nachtleven, met kekke oneliners als ‘we really love Montevideo, much better than Buenos Aires’  en ‘we definitely come back!!’.


Colonia
Dit stadje staat bekend om zijn pittoreske, coloniale pracht. Echt wat voor ons! Direct na aankomst in ons hostel pakken we twee mountainbikes om de omgeving te verkennen. We rijden langs de kust en komen onderweg een stierengevechtstadion tegen. Educatief momentje, want ik wist niet dat ze dat hier ook deden.

Het oude centrum is inderdaad coloniaal, dus lopend op de cobblestone-streets bekijken we de stadspoort, vuurtoren, kerk en huisjes met een deur van 1,75m. Jawel, Uruguay een paar honderd jaar geleden!
Een avondmaal met de ´I know a good, CHEAP place to eat-Canadees´ (wacht maar, de bizarre backpackers Top 10 volgt zeker nog) sluit 10 dagen Uruguay af. We pakken de boot en anderhalf uur later staan we weer op Argentijns grondgebied.

Ushuaia

U2 zingt ‘until the end of the world’, maar wij zijn er, haha! 14.000KM verwijderd van Nederland zijn we aanbeland in Ushuaia, de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld. Vanuit hier vertrekken ook de ijsbrekers naar Antartica.

De eerste dagen vind ik het vooral heel bizar dat ik bij een temperatuur van 7° Spaans om me heen hoor en ook die typisch Zuid-Amerikaanse huizen om me heen zie. Tsja, we zijn blijkbaar toch echt in Argentinië.


Dé activiteit is varen op het Beagle-kanaal. Van doorgewinterde Belgen krijgen we de tip om niet met een boot of catamaran te pakken (te toeristisch, kort en duur), maar een zeilbootje.

´s Ochtends vroeg melden we ons in de kajuit en hee, we ontmoeten na 2 weken reizen de eerste medelander. Tezamen met een Argentijns stel zullen we wel eens even de echte Ushuaia-belevenis meemaken.
De Argentijnen staan direct boven/buiten op het dek. Natuurlijk kunnen wij niet achterblijven dus 5 minuten later staan wij er ook. Ondanks dat we trots in ‘windstoppers’ gehuld zijn is de kou behoorlijk. Helden als we zijn zitten we 5 minuten later weer in de kajuit. De keuze van de kapitein de zeilen te laten zakken om op de motor verder te gaan én onze eigen inschatting dat de gevoelstemperatuur -5º is, rechtvaardigd ons besluit (toch?).
Na 2 uur zijn we aanbeland op het eiland. Het is ondertussen zulk slecht weer geworden (zelfs de kapitein is verbaasd over zoveel regen) dat we gehuld in extra regenkleding het eiland verkennen. De flora & fauna wandeltocht eindigt met een zwempartij.
We sjorren ons in een soort van duikpak en plonzen in het water. Het pak trekt meteen een soort van vacuum, dus op die manier blijven we drijven. Echt een aparte ervaring. Gelukkig is er de bbq aangestoken, dus we kunnen ons mooi opwarmen met het eten van Asado (traditioneel Arg. gerecht) chimicurri (mooi woord, lekkere dressing) en Quilmes (hét nationale bier).
Op de terugweg komen we nog langs een zeeleeuwen-eiland, maar zowel de fysieke –als weersgesteldheid maakte het bekijken ervan nogal lastig. Ik heb ze wel gehoord.

Parque Nacional Tierra del Fuego, ofwel Vuurland, bekijken we de volgende dag. Iedereen die me een beetje kent weet dat mijn wandelkwaliteiten nou niet bepaald mijn sterkste punt zijn, maar ondanks dat én ondanks het gebrek aan goede uitrusting (iedereen die we onderweg tegenkomen draagt North Face jassen, loopt op stevige, waterdichte schoenen en heeft soms zelfs van die wandelstokken) zijn we na twee uur en een kwartier ‘alweer’ klaar met de 3-uurs route, dus we plakken er nog een aantal andere routes aan vast. We zien niet zoveel dieren of vogels, maar het landschap alleen is ook zeker de moeite waard. 8 uur later en een kleine 20KM verder en lezen we ‘aqui finaliza la Ruta Nac. No. 3´ en keren we moe maar voldaan terug naar huis.

Mike is gebeten. Niet door een wolf, vos of albatross, maar door een Ushuaiaanse tijdens een nachtelijke onoplettendheid. Gelukkig maakt de tocht naar/op de Martial Gletsjer veel voor hem (en mij) goed.

De zon schijnt (eindelijk!) heerlijk en we nemen plaats op de stoeltjeslift. Daarna is het nog een kleine klim en dan, jawel, dan kunnen we toch echt sneeuwballen gooien om daarna te genieten van het prachtige uitzicht, vakantiemoment  #2 is een feit!

Kerst in Ushuaia is niet echt heel bijzonder. Het hostel heeft niet iets speciaals geregeld en we hebben hier niet echt mensen ontmoet met wie we per sé aan het kerstdiner willen zitten. Dus een rustige kerst dit jaar, temeer we ons morgen (2e Kerstdag) om 5.30 mogen melden voor een 16-uurs busrit naar de volgende bestemming, Puerto Natales, om vanuit daar het park Torres del Paine (volgens velen het allermooiste park wat er is, dus ik ben benieuwd) te betreden. Aldaar zullen we wel geen internet hebben, dus een fijne jaarwisseling toegewenst! Tot in 2007!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer