Curitiba, Ilha do Mel, Sao Paulo

Curitiba (-> Morrentes)

Curitiba staat bekend als dé modelstad van Brasil. Goed openbaar vervoer, veel parken, musea, etc. Wat inderdaad direct opvalt zijn de vele bushokjes die de stad een soort van futuristische aanblik geven.

Natuurlijk bezoek ik het Oscar Niemeyer Museum, wederom een architectonisch hoogstandje want het ‘oog’ oogt veel groter dan de buitenkant doet vermoeden. 
In dat oog is momenteel een belangrijke plaats weggelegd voor het Nederlandse ‘Droog’. Met originele creaties proberen ze het fenomeen ‘Dutch Design’  naar een hoger plan te tillen.

Curitiba is tevens startpunt van mijn eerste en enige treinreis. De drie uur durende route richting kust staat bekend als een der mooiste in de wereld dus met spanning neem ik plaats in mijn stoel.
We laten, met tamelijk rustige snelheid, de stad achter ons en komen al snel in een groots natuurlandschap terecht. Hier rijden we door tunnels en over vele bruggen, terwijl je vrijwel constant kunt genieten van een prachtig uitzicht. Het is een bizarre gewaarwording dat je in een trein zit, en niet met de benenwagen bent.

Ilha da Mel

Op dit eiland geniet ik een dag van een stralende zon. De andere dagen verlies ik mezelf in Het Bernini-Mysterie en zit ik met een totaal weirde Braziliaanse-kamergenoot opgescheept. De dorms hebben nl. vier bedden en de andere twee zijn leeg. Hij spreekt enkel Portugees maar wil toch constant, constant met me praten. Tel daarbij op mijn Portugese talenkennis dus je kunt je een beetje voorstellen hoe dat verloopt.

Nao bon? Ahhh..?! Para mi tambien ...... Nao Comprando. ??? ....Euhhhh ???!!!

Kerstavond beland ik op forró-feest, een muzieksoort die zich moeilijk laat omschrijven; maar waarvan de bijbehorende dansbewegingen echter vrij simpel zijn/lijken (voor intimi: een kruising tussen de jive en de mambo). Ondanks mijn houterige Europese motoriek waag ik een poging en samen met wat nieuw verworven local-amigo’s vermaak ik me opperbest.

1e Kerstdag staat daarom vooral in het teken van uitslapen, lezen en een hapje eten op het strand.

Sao Paulo

De stad die door velen als 'saai' bestempeld wordt, is mijn laatste plek alvorens naar Nederland terug te keren. Mijn doel is natuurlijk om het tegendeel te bewijzen, dus ik ben benieuwd.
Meteen bij aankomst op het busstation is duidelijk dat alles hier groot is, met ontelbare busparkeerplaatsen en een maandelijkse reizigerscapaciteit van 2 miljoen mensen. Bizar is de enorme diversiteit aan mensen. Japanners, Duitsers, Italianen, Negers, noem maar op en het loopt er rond.

Als ik richting Avenue Paulista (de Champs-Elysees van Sao Paulo) loop is er werkelijk niemand die je als toerist ziet. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik na 2,5 maanden Brasil one-of-them geworden ben, maar dat lijkt me iets onlogischer.

Ik hoef vanaf nu alleen nog maar in het vliegtuig te stappen dus er kan flink worden ingeslagen (een extra tas was een noodzakelijke aankoop).

Gekopieerde CD's en DVD's (sorry, filmwereld) zijn hier nog goedkoper dan elders in Brasil terwijl in een der 20 (!) Shopping Malls prijzen onbetaalbaar zijn, met winkels als Armani, D&G, Louis Vuitton, etc. Nergens anders gezien, maar hier in Sao Paulo volop te krijgen.

Tijdens het rondreizen werd ik vaak als 'Paulista' (inwoner van Sao Paulo) bestempeld omdaty hier de grootste gemeenschap Japanners (buiten Japan zelf) woont. Daarom ga ik 's avonds naar Liberdade, de 'Japonais'  wijk. Met vele Japanse winkels en sushi-restaurants duidelijk een klein stukje Azie in het grote Sao Paulo. Ik vind in dat kleine stukje Azie een Koreaans restaurant, alwaar ik me meer in Seoul waan.
De eet-etiquette (het rauwe vlees moet eerst worden gebakken op een soor van bakplaat, en nee, het is geen kat, hond of iets dergelijks) weet ik niet dus ik word door een Braziliaanse (die er op haar beurt weer niks van begrijpt dat ik er niks van begrijp) in het Portugees wegwijs gemaakt in de Koreaanse keuken.
Terug in het hostel drink ik nog even een der laatst "Skoll's". Allemaal erg relaxed. Alleen 'Carlos'  kan ik die nacht wel vermoorden want die clown snurkt harder dan dat ie praat. Zelfs als ik mijn I-pod op max. zet hoor je nog  zij n geronk. Resultaat: 3 uur slaap, thanks Carlos!
De volgende dag doe ik de stadstour uit de Lonely Planet. Ik zie geinige gebouwen en beklim de Banespa-tower. Boven aangekomen is het uitzicht verbluffend. Wat een grote stad! Het is vrijwel 360 graden hoogbouw waar je u tegen zegt. 

15 miljoen mensen? -Ik geloof het direct.
Ik wandel ook nog even langs de Mercado Municipal. Een drukke boel waar heel veel Mortadella (Italiaanse worst, red) verkocht wordt.
Het nachtleven schijnt ook non-stop door te gaan. Vandaag is het woensdag dus een mooie test om te bekijken of dat werkelijk het geval is. Samen met Steijn (Ned.) en twee Zuid-Afrikanen (geinig, spreken natuurlijk ook een beetje Nederlands) vinden we een vrij chique toko. Behoorlijk druk en duidelijk voor de upper-class.

Lekker andig, want velen spreken Engels, en dat gaat toch een stuk beter dan Portugees. Al met al een mooie avond (met tapbier ipv de gebruikelijke flesjes) waarin alle welbekende Braziliaanse hits voor de laatste maal ten gehore worden gebracht.

Hamvraag: Is Sao Paulo saai? Ik vind van niet. Met zijn vele musea (zelf heb ik amper tijd gehad om er een te bekijken, kun je nagaan) Shop till you drop Shopping Malls, uitstekende metro en fascinerende diversiteit aan mensen ben ik blij dat ik deze stad met een bezoekje heb verblijd.

Nu ben ik alweer thuis, zit ik aan de oliebollen en midden in de sneeuw. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar. Drie heerlijke, geweldige maanden Brazilie liggen alweer achter me. ‘Voor je het weet zit je weer thuis’ is een waarheid als een koe, maar gelukkig heb je ook die andere: ‘Je hebt de tijd van je leven!’

Iedereen een fijne jaarwisseling en een heel goed 2006 toegewenst!!!

Meteen maar aanpassen en meedoen aan Nederlandse gewoontes rond deze tijd, ‘lijstjes’. Hierbij de mijne voor de volgende Brazilie-ganger


Brazilie Top 5

1. piranha’s vissen, paardrijden, kampvuur (met caipirinha), Pantanal

Nooit geweten dat vissen en paardrijden zó leuk kon zijn. Onvergetelijke ervaringen waarvan hopelijk zoveel mogelijk mensen deelgenoot kunnen zijn.


2. Cruzeiro – Atletico Mineiro, Belo-Horizonte
Wat een voetbalwedstrijd, maar vooral, wat een sfeer eromheen. 90 minuten kippenvel. Een supergoed begin van de Brazilie-reis.


3. Churrascaria Porcao’s, Recife / Rio de Janeiro

Een eet-ervaring die je maar zelden meemaakt. In de voorgaande 24 jaar en drie maanden heb ik nog nooit zo goed gegeten.


4. Maceio-Fest, Maceio

Spetterende optredens alhier zijn ervoor verantwoordelijk dat Axé (en dus niet de Samba) voor mij dé Braziliaanse muziek is.


5. Suikerbrood, Rio de Janeiro

Cliché, maar het is nu eenmaal zo. Geen uitzicht in Europa kan hier tegenop.


reis-detail

In Brazilië hebben we flink wat in de bus gezeten. In totaal zo’n 9500 KM en dat is net zoveel als Amsterdam-Salvador.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer