Bariloche, Mendoza, Praia da Pipa, Maceio

Bariloche
Argentijnse stad met Alpen-achtige uitstraling en bekend om haar
chocola, bevindt zich temidden van vele, prachtige blauwe meren. Jawel, we
zijn aanbeland in het lake-district en besluiten om de omgeving per
mountainbike te verkennen. Een bekende,
ronde, `Circuito Chico´, lijkt ons wel wat. Het grootste deel hiervan blijkt de
doorgaande weg te zijn dus het is uitkijken niet voor je
sokken gereden te worden, temeer de prachtige omgeving voor veel
afleiding zorgt.
Als pit-stop proberen het meest luxe hotel van Argentinie binnen te
komen (jawel, het lake district is mondain. Onze eigen Maxima staat hier `s
winters op de bergen om te skieen), maar je schijnt een reservering gemaakt
te moeten hebben...jaja. Mijn ietwat zwarte handen zullen wel niet geholpen

hebben. Mijn ketting is er werkelijk tig keer afgevlogen, maar dat mag de pret
niet drukken, helemaal niet als we bij een prachtig viewpoint uitkomen.



De volgende dag gaan we met de skilift (lang leve de Milka-koe!) naar
een ander viewpint. Ook hier is elke hoek foto waardig...

Een van de (Bariloche)hoogtepunten is het raften. Mike gaat niet mee met
dit uitstapje, maar gelukkig tref ik in een Engels stel, Deens stel, local
en Porteños (inwoner van Buenos Aires, red.) mede-rafters aan.
Uit de klassekeuze I(makkelijk)-V(moeilijk) gaan we voor III/IV, een leuke
uitdaging.

De busrit naar de rivier duurt 2 uur en met lekkere ceedeetjes op de
autoradio kom ik al lekker in de sfeer. Bij het basecamp aangekomen
staat de koffie en croissantjes klaar.
Ik sta me voor de zekerheid nog even rustig in te smeren, maar als ik
´terug´ ben blijkt de uitleg al begonnen. Bang dat ik straks spelbreker
ben door onvoldoende kennis, besluit ik om vanaf nu veilig bij de groep

te blijven. Wet-suit passen, reddingsvest en helmpje op. Qua equipment

zijn we er helemaal klaar voor en we trots constateren we dat we er

professioneel uitzien.
Bij de rivier zelf krijgen wederom een prima uitleg, nu door Martin,
degene die straks ook de gids in de boot is.
´Forward!´, ´Back-paddle!´, maar ook kreten als ´Go Left!’ (als een
geknaar links springen) en ´worst-case scenario´s´ passeren de revue.
Sommige mede-rafters zien er bij de afsluitende rondvraag wat
verontrustend stil uit, niettemin gaan we te water. Ik zit op de 2e plek
(vanaf voor) aan de rechterkant.

De rivier heeft meteen al een lekker stroompje, waardoor we automatisch
varen. Langzamerhand komen we bij de 1ste stroomversnelling/niveauverschil

aan.
Martin legt uit hoe we ´hem´ het beste kunnen nemen, terwijl het water
harder begint te stromen en te kolken. ´paddle, paddle!’, hetgeen we als
een wilde blijven doen. ´paddle, paddle!...en ja hoor, zonder te kapzeizen
(het grootste gevaar) overwinnen we de 1ste hindernis. We steken de
peddels omhoog en juichen, haha: peddel-power!


Op deze manier nemen we nog meer stroompjes, maar bij een van catogorie IV
gaat het mis. De Deen en Engelsman die voorop zitten, vliegen door de
kracht van het water uit de boot en drijven richting de zijkant, ofwel
rotsen. Dit is dezelfde kant die de boot op gaat, dus ´back-paddle!!!´.
Maar tsja, die Deen zit gewoon bijna klem tussen rots en boot, temeer
we met de girl-power van de overgebleven rafters nou niet bepaald
achteruit gaan. Dus heldhaftig als ik ben gooi ik mijn peddel weg en hang
ik overboord om die Deen op te vissen. Met moeite pak ik hem vast bij zijn
reddingsvest en tot grote opluchting van hemzelf, zijn vriendin en Martin,
ligt ie uiteindelijk ´veilig´ in de boot: jawel, mijn goede daad is verricht!
Hierna volgt gelukkig net een rustiger gedeelte dus we nemen een
verfrissende duik en drijven als in een natuurlijke wild waterbaan verder.
Op tijd gaan we weer aan wal omdat we anders in Chili uitkomen (geen grap).
Terug bij het campement praten we gezellig bij onder het genot van
heerlijke steaks. Wat een geweldige dag is dit!

 

 

Mendoza
...stad van de wijn!
Ondanks dat we over het algemeen cerveza bestellen, zijn we natuurlijk
ook voor een wijntrip te porren.
In het grootste wijnmuseum van Zuid-Amerika krijgen we een rondleiding
over (de geschiedenis van) het produceren van wijn. Erg interessant om
te weten hoe dat nu eigenlijk allemaal in z´n werk gaat.
Tegelijkertijd krijgen we door de talloze wijngaarden en de mega, mega
wijnvaten vanzelfsprekend een enorme behoefte aan dit rode genotsmiddel,
hetgeen bevredigd wordt aan het einde van de rondleiding.
Zowel het glas rode als witte wijn smaakt overheerlijk, alsof je nooit
meer anders wilt. Mike moet me inhouden als ik bijna overga tot de
aanschaf van 6 flessen.


Met deze alcohol-consumptie en nog wat ander ´test-materiaal´ uit de
locale likeur/whisky/jenever stokerij in de maag bij een graadje of 30
op de mountainbike. Jawel, we fietsen steeds vrolijker door de wijngaarden
en olijfbomen! Het vakantiemoment komt dan ook vrolijk bovendrijven.

De volgende dag doen we een tour rondom Mendoza.
Temidden van het Andes-gebergte zien we (ik quote de Lonely Planet) One of
Argentina´s most striking natural wonder: Puente del Inca, een bizar
gekleurde, natuurlijke brug over de ´Rio Mendoza´ die onderdeel uitmaakt
van de Inca-trail.


Een uur later vriezen mijn handen er bijna vanaf bij Cristo
Redentor (niet die in Rio de Janeiro, zijn neefje ;-), maar ja, we zijn
dan ook wel 4000m boven zeeniveau.
Het Andes-gebergte is ook trotse bezitter van
Cerro Aconcagua, met 6959m de hoogste berg ter wereld (na de Himalaya). We
bewonderen hem vanaf de voet aangezien 15 dagen klimmen om de top

bereiken een beetje overdreven is.

Terug in Mendoza genieten we van wederom heerlijke Argentijnse
maaltijden, nu echter de helft goedkoper dan wat we tot nu toe gewend
waren; een gegeven waar we geen moeite mee hebben.
Het locale slangenmuseum is een ander verhaal. We staan na 4 minuten
alweer buiten. Die beesten zijn van dichtbij in die kleine hokjes gewoon
te eng, en eigenlijk wil ik al helemaal niet weten welke exemplaren hier
in het wild leven.


19:30, 21 januari 2007. De wegen scheiden zich. Mike gaat richting
Cordoba, Rogier richting Brazilie.

(naar) Praia da Pipa
Het reisschema is: vanuit Buenos Aires via Sao Paulo naar Natal en van
daaruit met een taxirit van een uur naar Praia da Pipa.
Ik vertrek met lichte vertraging en landt om een of andere reden daarbij
opgeteld ook nóg iets later dan gepland. Met slechts 1 uur op de klok te
gaan voor mijn volgende vlucht sluit ik achter aan bij de enorme rij
voor de migratiedienst.
Als ik echt bijna in mijn broek pies en de klok veels te hard vooruit
gaat,  besluit ik ´rechtmatig´ voor te kruipen door op mijn ticket te
wijzen en te zeggen dat het nu mijn boarding time is, hetgeen dus echt
zo is.
De bagage word niet automatisch overgeheveld, dus hierna mag ik ook nog

eens mijn tas ophalen, om van daaruit als een gek door alle hallen te
rennen (geloof me, Sao Paulo Airport is grooot). Pfff, tas weer inchecken
en wederom als een gek rennend en zwetend op weg naar de gate. Als ik
aankom bij no #11 is iedereen aan het ´boarden´ dus ik ben nog net op
tijd.
Mooi, ik haal hem!
Om 3.00 ´s nachts klop ik aan bij appartement #45 van Hotel da Pipa.
10 (Tineke, mijn moeder, red.) en Jasmijn doen open en het startsein van

8 Pipa-dagen is gegeven.

De eerste twee liggen we lekker op het strand, terwijl we genieten
van alles wat Brazilie tot zo´n fantastisch land maakt. De
vriendelijke mensen, de prachtige taal, het verse fruit, de muziek en
niet te vergeten een cocosnoot. Ik was hier tijdens de Brazilie-reis de
vorige keer natuurlijk al helemaal dol op en nu vind ik het geweldig leuk
om al dat moois, maar ook die kleine, simpele dingen, met ´het gezin´ her
te beleven.
Natuurlijk gaan we ook op pad.


We huren een auto en met 10 als navigator en Jas als secondant wagen we
ons op het hete,  Braziliaanse asfalt. De trip voert ons richting het
noorden, alwaar we door pittoreske (kust)plaatsjes rijden, op zoek naar
het ´echte´ Brazilie.
Uiteindelijk belandden we in een plaatsje (Genipabu, voor initmi) wat nog
veel toeristisch-doller overkomt dan Pipa, maar dat mag de pret niet
drukken, want Jas heeft immers ook nog een stukje kunnen rijden en de
Fiat Uno doet het nog steeds.
In Natal shoppen we in een der shopping malls en eten we onbeperkt
sushi in het nabijgelegen Ponte Negra, een wijk waar je niet heel vrolijk
van wordt, tenzij je wél voorstander bent van sextoerisme.
De vieze, oude mannetjes zitten zelfs Jas te checken, maar die bestudeert
haar middelvinger behoorlijk aandachtig, waardoor ze meer dan een koekje

van eigen deeg krijgen. Haha, de ober wordt er zelfs bijgehaald en terwijl wij

lachend afrekenen en weggaan staan zij nog druk te gebaren, stelletje viezerikken.
Een boottocht is een ander tripje wat we ondernemen. Als we aan boord gaan
blijkt dat we de enige toeristen te zijn, de overige twintig zijn een
grote groep locals, met veel champagne, bier en wijn.
In het begin zijn we een beetje overdonderd door dit gezelschap, maar
tijdens de tweede stop ontstaat een heel gezellig samenzijn,

temeer ze gelukkig een beetje Engels spreken. Jas verdient respect met de

oesters die ze opeet, 10 heet in ene Nikita en Rogier ondergaat dé blunder van de afgelopen reismaanden.

Als we aanmeren bij een strandje, hangt een van de koks over de reling om
een grote schaal met fruit (op een reddingsboei), af te geven, zodat we
zwemmend in zee kunnen genieten van ananas, meloen, etc.
Die Brazilianen zijn een beetje klein en komen er maar met moeite bij, dus
ik denk bij mezelf, laat ik een handje helpen.
Ik pak het aan maar tjsa, het is en blijft een reddingsboei (dus Ro: in
het midden zit een gat) en ´opeens´ heb ik die schaal, natuurlijk
superonhandig, vast…. Je raadt het al, álles valt in het water…en iedereen

komt niet meer bij van het lachen! Nou, op dat moment kon ik echt
door de grond zakken.


Als laatste dagtour gaan we met een off-road/leger-truck op pad (alleen al
supergeestig om mijn moeder achterin te zien zitten als een soort van
Hannie Schaft).
We komen langs natuurlijke zwembaden (lastig uitleggen: zie foto),
kayakken naar idyllische stranden en sandboarden.
Sandboarden, ja. Vanaf een duinpan ga je op een soort snowboard met
redelijke snelheid naar beneden. In het begin is het nog wat onwennig en
vallen we veel, maar na een paar keer gaat het bij zowel Jas als mij (10
maakt de actiefoto´s) al stukken beter. Het is een verslavende ´sport´; ik
denk dat ik thuis ook maar zo´n plankje ga aanschaffen…..


De laatste dag doe ik waar Pipa bekend om staat, surfen. Jas heeft het al
vaker gedaan (immers de reden waarom Pipa plaats van bestemming is) en
uiteindelijk heeft ze me overtuigd om me aan een les te wagen.
Met name het op de plank komen vergt veel inspanning. Ik lig meer in het
water dan dat ik op de plank sta. Gelukkig lukt het toch een paar keer om
de heftige golven te trotseren (je kunt het beter op de Noordzee leren).
De tijd vliegt voorbij, het is alweer hoog tijd voor de volgende
bestemming, 10 busuren vanaf Pipa: Maceio.


Maceio
Een niet zo´n bijster bijzondere stad tenzij je er tijdens Maceiofest bent
(vorig jaar nov.) of een van je beste vrienden gaat opzoeken.
Bart (ken ik al sinds groep 4) woont momenteel alhier, tezamen met
Braziliaanse vriendin Kika en 3 kinderen.
4 maanden geleden betekende de geboorte van William zijn eerste kind, dus
hoog tijd om op kraamvisite te gaan.


Wachtend op het busstation komt een witte Fiat Palio aanrijden, Bart stapt
uit en we vliegen elkaar Brazilian-style in de armen; helemaal te gek om
hem weer te zien na 6 maanden tijd!
Natuurlijk praten we meteen veel bij en thuis aangekomen is er direct de
kennismaking met Kika en de kids. Wagner (10) en Warney (4) zijn nog wat
verlegen, maar schatjes van jongens. En Kika is, net als ik, zenuwachtig
voor de ontmoeting, maar gelukkig is Bart er om te tolken.
João William Thomas Lopes slaapt, maar hoe fantastisch is het om hem de
volgende dag vast te kunnen/mogen houden.


Het is echt een superbaby; veel lachen, weinig huilen en veel eten, na 4
levensmaanden staat er 9kg op de teller.
We gaan naar het strand (de meest simpele zaken zijn al leuk om mee te
maken. Het is niet zoals die ontelbare keren dat Bart en ik samen naar
Wijk aan Zee gingen; nee, welk speelgoed gaat mee, hebben de kids al hun
zwembroek aan, is de kinderwagen ingeklapt, etc.; haha, echt een
familiegebeuren) en in de zee is het dolle pret met Wagner (in de zee
gooien is helemaal het einde) en Warney (die vermaakt zichzelf nogal).
Terwijl ik naar Bart (supervader!) met Kika & z´n kids kijk en weet dat
Mike het naar zijn zin heeft in Argentinie, dat 10 en Jas twee
fantastische Pipa-weken achter de rug hebben en dat in Nederland drie maanden
hard werken een mooie film hebben opgeleverd (als ik het tenminste zo mag
geloven) heb ik geen vakantiemomenten meer, maar momenten van groot geluk.
´s Avonds gaan we samen met de kids uit eten en daarna (zonder hen) nog
wat drinken bij op de boulevard, alwaar de forro-klanken uit de boxen
knallen.


De volgende dag gaan we naar het waterpark want Wagner en Warney hebben
nog vakantie. Wederom veel spelen, bijpraten, genieten en lachen. ´W&W´
zijn inmiddels helemaal zichzelf en vragen me of ik Giselle Bundchen al
heb gezoend (bijdehandjes), of ik mijn bril wil afzetten zodat ze kunnen
zien hoe ik er leuker uitzie en of ze van mijn haar een hanenkam mogen
maken (..eindelijk iets gevonden dat Bart niet heeft!)
Midden in de nacht vertrekt mijn vliegtuig helaas alweer. Het waren een
paar korte, maar fantastische dagen.


Maceio-Salta duurt 41 uur, maar ik ben weer bij Mike en het laatste deel

van de reis is aangebroken.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer